Uczenie dorosłych jest o tyle łatwiejsze, że ma się do czynienia z ludzmi samodzielnymi myslącymi poważnie, bardziej zdyscyplinowanymi niż dzieci i młodzież, odporniejszymi na trudnosci, bardziej zrównoważonymi.
Możliwosci rozwojowe dorosłych są znacznie większe niż przypuszczają ludzie, na co dzień i niż to zakłada dzisiejsza praktyka w zakresie oswiaty dorosłych.
Tradycyjnie, andragogikę dzieli się na:
a. Ogólną która bada i opisuje cele wychowania dorosłych, politykę oswiatową, organizację instytucji oswiatowych i kulturalnych oraz metody badań;
b. dydaktykę dorosłych;
c. historię oswiaty dorosłych i jej teorie.
Z punktu widzenia instytucji terenu dzielimy andragogikę na:
a. szkolną, przemysłową, rolniczą, wojskową;
b. andragogikę zdrowia, wczasów i popularyzacji;
c. gerontologię, - która zajmuje się w szczególny sposób kwestiami oswiaty i kultury ludzi podeszłego wieku;
d. andragogikę porównawczą.
W obrębie oswiaty dorosłych wyróżnia się także kilka systemów, w których kształcenie i uczenie się różnie się organizuje. Literatura przedmiotu wymienia aż 9 takich systemów. Są to następujące systemy:
1. klasowo-lekcyjny;
2. kształcenia zdalnego;
3. swobodnego kształcenia za pomocą żywego słowa;
4. system kół oswiatowych;
5. system swobodnego kształcenia za pomocą słowa pisanego;
6. system kształcenia indywidualnego i zbiorowego;
7. system eksternistyczny;
8. system swobodnego kształcenia poglądowego
9. system swobodnego kształcenia przez turystykę i krajoznawstwo.